Protestants-Evangelische
Kerk Boechout

Hier buiten voor de deur staat een groot bord: Klimaatplan.nu. Wie die website bezoekt, ziet allerlei initiatieven om de klimaatcrisis te bestrijden, in het klein en in het groot. Mijn goede voornemen voor dit nieuwe jaar is, om daar niet alleen op persoonlijk vlak, maar ook als kerkgemeenschap prioriteit aan te geven. Immers: samen staan we sterker! Paus Franciscus verwees er al enkele jaren geleden naar, met zijn encycliek ‘Laudato Si’, die helemaal ging over het klimaat (2015). Hij roept daar op tot een ecologische bekering, een omkeer, met dezelfde woorden dus die Johannes de Doper in zijn verkondiging in de lezing van vandaag gebruikt. Doet u mee?

Het geloof lijkt soms een mooie droom. Wat heb je aan een zondag in de kerk als je op maandag verder moet met je werk, je school, je zieke moeder of met die zetel waar je niet uit geraakt omdat je zoveel pijn hebt? … Hoe maak je de brug van je geloof naar al het vreselijke wat in de wereld gebeurt? 

Dat is toch dat onmogelijke verhaal van een maagdelijke geboorte?

Wie gelooft nu nog in zulke sprookjes? En toch blijven die kerkmensen maar lezen en vertellen over de “heilige Geest die over Maria kwam”. In het bijbelverhaal vinden we geen antwoord op onze technische nieuwsgierigheid naar hoe dat nu zit met die onbevlekte ontvangenis en de maagdelijke conceptie. Kennelijk gaat het daar in de bijbel niet om. Maar wat wil het verhaal dan wèl zeggen? 

Met duizenden drummen ze aan de grenzen. Ver weg van huis, in een vreemd en meestal ook een ongastvrij land. Vluchtelingen uit Syrië, Afghanistan, Afrika staat letterlijk en figuurlijk het water aan de lippen. Hoe kun je dàn overeind blijven?

Heb je ooit bij de scouts wel eens vuur moeten maken? Je hebt daar drie elementen voor nodig: zuurstof, brandbare stof en warmte. En veeeeeeel geduld. Met een stokje heel lang draaien en zachtjes blazen. Met het brandbare materiaal dichtbij genoeg komen. Alles gedoseerd. 

Zo is het met Gods woorden ook.