Protestants-Evangelische
Kerk Boechout

Het geloof lijkt soms een mooie droom. Wat heb je aan een zondag in de kerk als je op maandag verder moet met je werk, je school, je zieke moeder of met die zetel waar je niet uit geraakt omdat je zoveel pijn hebt? … Hoe maak je de brug van je geloof naar al het vreselijke wat in de wereld gebeurt? 

Met duizenden drummen ze aan de grenzen. Ver weg van huis, in een vreemd en meestal ook een ongastvrij land. Vluchtelingen uit Syrië, Afghanistan, Afrika staat letterlijk en figuurlijk het water aan de lippen. Hoe kun je dàn overeind blijven?

Heb je ooit bij de scouts wel eens vuur moeten maken? Je hebt daar drie elementen voor nodig: zuurstof, brandbare stof en warmte. En veeeeeeel geduld. Met een stokje heel lang draaien en zachtjes blazen. Met het brandbare materiaal dichtbij genoeg komen. Alles gedoseerd. 

Zo is het met Gods woorden ook.

Dat is toch dat onmogelijke verhaal van een maagdelijke geboorte?

Wie gelooft nu nog in zulke sprookjes? En toch blijven die kerkmensen maar lezen en vertellen over de “heilige Geest die over Maria kwam”. In het bijbelverhaal vinden we geen antwoord op onze technische nieuwsgierigheid naar hoe dat nu zit met die onbevlekte ontvangenis en de maagdelijke conceptie. Kennelijk gaat het daar in de bijbel niet om. Maar wat wil het verhaal dan wèl zeggen?