Protestants-Evangelische
Kerk Boechout

Dat is de titel van een boekje, dat onlangs uitkwam bij de uitgeverij EPO. Het is  geschreven door Bleri Lleshi.

Op het moment dat ik dit schrijf is het 23 maart. Eén dag na 22/03/2016. De tweede dag van nationale rouw nadert zijn einde. De pijn, onmacht, woede, verdriet, rouw, gekwetstheid… al deze gevoelens storten zich over mekaar heen in heel ons land.

Zwart – wit tegenover elkaar, de ene tegen of boven de ander, desnoods ten koste van de ander – zo zit onze wereld toch in elkaar? Wij denken graag in meerderheden en minderheden. De meerderheid beslist. Vaak letterlijk wit (blank), maar niet altijd. Wel altijd glad, ongenaakbaar en hard. Zijn het wel personen met een eigen gezicht, die meerderheid, dat vage “iedereen”?

Geluk lijkt in elk geval de nieuwe god van deze tijd. “Feel good”, dat is zijn eerste gebod. En daarvoor moet je allerlei regels aanhouden. Zoals:  boeiend werk hebben, goed geld verdienen, er goed uitzien, lol maken, belevenissen opdoen, het druk hebben maar ook aan wellness doen om ontspannen te blijven, kinderen hebben maar geen problemen met hen, scheiden als je niet meer op je man of vrouw verliefd bent – kortom alles wat je in de bekende tijdschriften in geuren en kleuren krijgt voorgeschreven. En in de reclames. En in conversaties. “Hoe is het?” “Goed, druk hè” – “Ah dat is beter dan vervelen!” – en dat is het dan. Als je maar bezig blijft. En er lol aan hebt. Of als je op z’n minst maar doet alsof. 

Ja, waarom? Al die mensen doodgaan van de honger, van de ebola, op de vlucht en slachtoffer van oorlogen? Het milieu dat uitgeput raakt? Al die natuurrampen? Raakt het God nog wel en waarom grijpt hij dan niet in? 

Als kerkmensen zouden we ons nogal vragen kunnen stellen bij zijn agenda, zijn prioriteiten, zijn contacten: verwaarloost hij niet de overeengekomen taken om de kerk draaiende te houden? Waar hangt hij eigenlijk uit?